Intermedialna instalacja przestrzenna zbudowana jest z materiałów odzyskanych z degradującej się tkanki miejskiej: fragmentów pofabrycznych, powyginanych aluminiowych prowadnic kabli oraz elementów oświetleniowych wydobytych w procesie rozbiórki. Elementy te zostają wyjęte z pierwotnych kontekstów użytkowych i funkcjonują jako autonomiczne nośniki czasu, zmiany oraz nagromadzonych znaczeń. Praca bada, co dzieje się z obiektem w momencie utraty jego funkcji. Gdy przestaje być narzędziem, a staje się odpadem, ujawnia się proces stopniowego rozmywania granic pomiędzy różnymi formami, które kształtują rzeczywistość. Instalacja operuje w obszarze zawieszonych struktur, gdzie sens pozostaje w ciągłym procesie formowania.

Wnętrze instalacji zawiera cyfrowy system przetwarzania danych, reagujący na obecność widzów. Zebrane informacje poddawane są transformacjom i ujawniają się jako zmienne układy bladego, migocącego światła. System rozwija własny wewnętrzny język, a światło staje się formą zapisu aktualnego stanu instalacji i jej relacji z otoczeniem. Migotanie, podobnie jak w przypadku uszkodzonych lamp ulicznych, przyciąga uwagę i prowokuje do poszukiwania znaczenia. Jest czujnikiem i wabikiem obecności.

Przestrzeń pracy funkcjonuje jako system tłumaczeń, materializując to samo zdarzenie na różnych poziomach percepcji. Odbiorca wchodzi w relację z dziełem, a instalacja – na własnych zasadach – przetwarza jego obecność. Znaczenie rodzi się w napięciu między człowiekiem a materialnością, sygnałem a jego interpretacją, obecnością a jej zapisem.

Projekt realizowany we współpracy z OKAM Capital, F.S.O. PARK, Fundacją Ochrony Dziedzictwa FSO, Bartłomiejem Skonieckim z KNR PW @knr_pw i Kacprem Olszewskim z KN TAPIR.

Dyplom w Pracowni 3d i Zdarzeń Wirtualnych II
dr hab. Jakub Wróblewski prof. uczelni, mgr Andrei Chodera—Isakau, as Sebastian Janisiewicz